ΟΔΗΓΟΣ ΑΓΟΡΑΣ

  • Σαργοί μιας άλλης εποχής

    Σαργοί στα βράχιαΜια μεγάλη θαλασσοταραχή και το σωστό μέρος μπορούν να μας χαρίσουν ακόμη αξέχαστες στιγμές ψαρέματος στον αφρό. Οι τεχνικές, παλιές από χρόνια, δίνουν μια ρετρό γεύση σε ένα ψαρέμα σαργών, των αδιαμφισβήτητων βασιλιάδων των βράχων.

    Κείμενο - Φωτογραφίες: Αlfio Elio Quattrocchi

  • Τι επηρεάζει την άπνοια;

    ελεύθερη κατάδυσηΑυτή τη φορά στο επίκεντρο του άρθρου μας βρίσκεται το θέμα της διάρκειας της άπνοιας και των παραγόντων που την επηρεάζουν. Αυτό σημαίνει ότι δεν θα ασχοληθούμε με το βάθος της βουτιάς, μιας και αυτό έγινε αρκετά αναλυτικά στο άρθρο για την εξίσωση. Εδώ μάς ενδιαφέρει καθαρά ο χρόνος, η διάρκεια της άπνοιας.


  • Font size:
  • Decrease
  • Reset
  • Increase

Εθισμός στο jig;

jigΜετά την πρώτη έκρηξη ενθουσιασμού, που μεταδόθηκε σε πολλούς ψαράδες σαν να ήταν ιός, το vertical είχε μια στιγμή στασιμότητας όσον αφορά την αποτελεσματικοτητά του: μήπως τα θηράματα συνήθισαν ήδη στα καινούρια κόλπα; Υπάρχουν μήπως κάποιες σωστές και κάποιες λάθος εποχές για την τεχνική;
Πριν αρχίσουμε να απογοητευόμαστε και ρίξουμε βαθιά στο συρτάρι τα καινούρια jigs, ας προσπαθήσουμε να καταλάβουμε τι μπορεί να έχει συμβεί.

Κείμενο - Φωτογραφίες: Domenico Craveli (Pesca in Mare)

Το vertical jigging, όπως είναι πια γνωστό, είναι η τεχνική... των υπερβολών! Δεν υπάρχουν μέσα μεγέθη, ενώ συχνά η ταχύτητα και η ευκολία των συλλήψεων, σε κάποιες συγκεκριμένες συνθήκες, έθεσαν υπό αμφισβήτηση ακόμη και την ίδια την «αθλητικότητα» της τεχνικής.
σύλληψηΞαφνικά, ύστερα από ένα χειμώνα με εντυπωσιακά αποτελέσματα φτάσαμε στην καλοκαιρινή περίοδο, όπου η δραστική μείωση των τσιμπημάτων έβαλε σε συζήτηση όλη τη «γνώση» που είχε μαζευτεί ως τότε, καταρρίπτοντας εκείνες τις λίγες και μπερδεμένες βεβαιότητες που πιστεύαμε ότι είχαμε αποκτήσει. Ώρες και ώρες ανεβοκατεβάζοντας το καλάμι στα συνηθισμένα σημεία, τεράστιες προσπάθειες κάτω από τη ζέστη… και συχνά τίποτα που να έφτανε για να ξεπληρώσει την προσπάθειά μας.
Οι αποτυχίες με vertical jigging είναι πολύ βαριές, βάζουν σε σκληρή δοκιμασία την εμπιστοσύνη του καθενός για την τεχνική και τις δυνατότητές της, αλλά το να την απαρνηθούμε είναι αδύνατο: είναι πολύ δυνατή η έλξη εκείνων των βαριών δολωμάτων για τον ψαρά, ίσως περισσότερο από ό,τι είναι για τα ποθητά θηράματα.
Τώρα πια έχουμε μπει στο χορό και ψάχνοντας τις αντικειμενικές πιθανότητες, ας δοκιμάσουμε να σχηματίσουμε ένα κάδρο που να αναπαριστά το σκηνικό στο οποίο τα αρπακτικά εμφανίζονται απαθή ως προς το jig, ψάχνοντας κάποιες λύσεις που να επιτρέψουν να έχουμε έτσι κι αλλιώς επιτυχία.
Ουτοπία; Ίσως, αλλά από κάποια βάση, έστω και υποθετική, πρέπει να ξεκινήσουμε, για να βελτιώσουμε τις προσπάθειές μας όσο προχωράνε οι εμπειρίες μας, συνδυάζοντας τα κομμάτια όπως σε ένα παζλ…  Ας προσπαθήσουμε!

Δύναμη της συνήθειας;
Το ότι τα ψάρια μπορεί να συνηθίσουν το τεχνητό, αγνοώντας το συστηματικά κιόλας, μετά από λίγους μήνες που το έχουν γνωρίσει, μοιάζει σαν οιωνός της αποκάλυψης: σίγουρα με το πέρασμα του χρόνου, η γενετική μνήμη θα κάνει τη διαδρομή της, κάνοντας τα πράγματα λίγο πιο πολύπλοκα, αλλά άμεσα δεν μπορούμε να θεωρήσουμε τη συνήθεια βαθιά χαραγμένη στο μυαλό του ψαριού.
Μεγάλο φαγκρίΤο φαινόμενο Vj έφερε στη θάλασσα πολλούς λάτρεις, που συχνά μαζεύονται στις γνωστές περιοχές, ψαρεύοντας εντατικά για ολόκληρες ώρες. Σε αυτό το σημείο, ας προσπαθήσουμε να φανταστούμε τι παρουσιάζεται στα μάτια ενός αρπακτικού κάτω από το νερό: χρωματιστά σχήματα που, ανάμεσα σε όλο το λιάνωμα και με επαναλήψεις, κατεβαίνουν, χτυπάνε στο βυθό και ξαναφεύγουν… σαν σε βομβαρδισμό. Το μεγάλο θήραμα δύσκολα θα επιτεθεί σε μια «μονότονη» κατάσταση, ακριβώς γιατί «συνηθίζει» τους εισβολείς, αγνοώντας τους.
Δεν είμαστε σε συρτή, όπου κάθεσαι και περιμένεις να πεινάσει το ψάρι. Στο vertical jigging πρέπει να προκαλέσουμε μια «αντανακλαστική» επιθετικότητα που συχνά είναι μακριά από τους νόμους του ίδιου του κυνηγιού. Και τότε, τι πρέπει να κάνουμε;
Είναι βασικό να ψαρεύουμε σε συγκεκριμένες τοποθεσίες και να περιοριζόμαστε σε μερικά ριξίματα το πολύ σε κάθε σημείο, χωρίς να επιμένουμε. Ίσως σε εκείνο το βράχο, σε εκείνη την αποχή, κοντά σε εκείνη την ξέρα θα ξαναγυρίσουμε πιο μετά, αφού την αφήσουμε για λίγες ώρες σε ησυχία. Το ψάρεμα πρέπει να βασίζεται στον παράγοντα του αιφνιδιασμού, εξερευνώντας με το τεχνητό, αν είναι δυνατό, διαφορετικές περιοχές. (σ.σ. Και εμείς νομίζαμε ότι με το vertical jigging θα κάναμε οικονομία στα καύσιμα)...
Μερικοί «γκουρού» του spinning (ρισκάρουμε μια παρομοίωση) υποστηρίζουν ότι καμιά φορά ψαρεύουμε περισσότερο με... τα πόδια, παρά με τα χέρια, δηλαδή μετακινούμενοι συνεχώς. Τηρουμένων των αναλογιών, στο Vj πρέπει να κάνουμε το ίδιο!

Aνάμεσα στις ξέρες
ξέρεςΣίγουρα κατά μήκος των ακτών μας δεν βρίσκουμε πολλούς, αλλά οι «πάγκοι» είναι μέρη που χαρακτηρίζονται από δυνατά ανυψωτικά ρεύματα που εγγυώνται τη σχεδόν συνεχή παρουσία ψαριών. Ιδεώδεις είναι εκείνοι που από τα μεγάλα βάθη φτάνουν μέχρι τα 50/60 μέτρα από την επιφάνεια, αν και δεν πρέπει να αποκλείουμε μικρότερες διαφορές ύψους: 20/30 μέτρα βαθυμετρικής διαφοράς αντιπροσωπεύουν ήδη ένα εξαιρετικό ενδεχόμενο.
Σε αυτά τα σημεία πάντως είναι δύσκολο να ψαρέψουμε εξαιτίας της αυξημένης κίνησης αρόδο της βάρκας, όμως σε αυτή την περίπτωση, και σε οριακές καταστάσεις, είναι πολύ σημαντική η επιλογή του σωστού jig. Ενδείκνυνται δολώματα με το κέντρο βάρους στην ουρά, long jig πολύ υδροδυναμικά που σχίζουν το ρεύμα πέφτοντας στο βυθό σαν μικρά ακόντια: 8 φορές στις 10 η επίθεση έρχεται σε αυτήν τη φάση. Ανάμεσα στα πιο γρήγορα δολώματα, αναφέρουμε τα Ouka και τα Javeline της Evergreen. Η κίνηση του καλαμιού (jerking) θα απομακρυνθεί από το κλασικό short jerk, φτάνοντας να εκτελούμε γρήγορες αλλά ελαφρώς επιμήκεις κινήσεις.

Περιβαλλοντικοί παράγοντες
Άλλο στοιχείο που συμβάλλει στο να εμποδιστεί η δραστηριότητα των αρπακτικών, που καμιά φορά μπορεί ακόμη και να απομακρυνθούν από τα γνωστά μέρη, είναι τα γρήγορα και κρύα ρεύματα που «γλείφουν» το βυθό. Αυτό το φαινόμενο είναι τυπικό των μακρών περιόδων με υψηλή πίεση και υψηλή ατμοσφαιρική θερμοκρασία. Η θερμοκρασία της θάλασσας, πράγματι, χωρίζεται σε στρώματα, πολύ πυκνά, αν και, σε αυτήν την περίπτωση, δεν αναφερόμαστε στο φαινόμενο του θερμοκλινούς. Αλλά πρέπει να λάβουμε υπόψη αυτόν τον παράγοντα, γιατί το να βρίσκουμε ψάρια, και κυρίως το να τα σπρώχνουμε σε επίθεση, με αυτές τις συνθήκες που δεν είναι ευχάριστες για τις κινητικές τους δραστηριότητες, είναι πραγματικά δύσκολο. Τι μπορούμε να κάνουμε; Να παραιτηθούμε ή να βρούμε σημεία προστατευμένα από αυτό το φαινόμενο;
μαγιατικοΤο να καταλάβουμε αν μια περιοχή μπορεί να είναι γόνιμη σε μια μη αποδοτική περίοδο δεν είναι απλό: πρέπει να εξαντλήσουμε την εφευρετικότητά μας, προσπαθώντας να πάρουμε πληροφορίες από τους επαγγελματίες ψαράδες, ακούγοντας τα παράπονα ή τις αποτιμήσεις τους, ή αλλιώς, εξοπλισμένοι με τσαπαρί ή κομματάκια γαρίδας να κάνουμε μερικές διερευνητικές προσπάθειες, που προορίζονται στην παρατήρηση της δραστηριότητας των μικρών ψαριών του βυθού. Δράκαινες, χάνοι, πέρκες είναι είδη που, αν είναι παρόντα σε αφθονία, σημαίνει ότι υπάρχουν καλές συνθήκες: πράγματι, συχνά, όταν γενικότερα υπάρχει «νέκρα» δεν υπάρχει καμία ελπίδα!
Ας είμαστε ξεκάθαροι όμως, δεν πρόκειται να ψάξουμε τις γνωστές «μπάλες» ψαριών, αλλά να καταλάβουμε αν υπάρχει ή όχι κίνηση σχετική με τις μετεωρολογικές και περιβαλλοντικές συνθήκες της στιγμής. Ίσως είναι λίγο κοπιαστικό, αλλά αξίζει τον κόπο. Ένα καλό βυθόμετρο βοηθάει, αλλά συχνά μια πιο απλή διαδικασία, σαν αυτή που περιγράψαμε, είναι πιο παραγωγική από ό,τι μπορεί να πιστεύουμε.

Στατικά θηράματα
Στις περιόδους που είναι πιο φτωχές από ψάρια, μπορούμε να δοκιμάσουμε να ψαρέψουμε στοχεύοντας στους ροφούς, επωφελούμενοι από την συνήθειά τους να έχουν σχεδόν μόνιμη κατοικία. Το ψάρεμα, αντίθετα με ό,τι γίνεται όταν ψάχνουμε συναγρίδες και μαγιάτικα, θα γίνει ρίχνοντας το jig ανάμεσα στα βράχια του βυθού, ρισκάροντας πολυάριθμα σκαλώματα, αλλά… δεν υπάρχουν εναλλακτικές.
jigsΓια τα σερρανιδή θα χρησιμοποιήσουμε σημαντικό εξοπλισμό, ικανό να αντέξει στην κρίσιμη φάση που ξεκινά τις στιγμές αμέσως μετά το τσίμπημα. Νήματα τουλάχιστον 60 λιμπρών και παράμαλλα των 0,80mm. Σε περίπτωση σκαλώματος δεν τραβάμε πολύ με το καλάμι, αλλά χαλαρώνουμε το τέντωμα για να προσπαθήσουμε να ξεμπλέξουμε το jig. Στις ακραίες περιπτώσεις, δένουμε το νήμα στη δέστρα, ελπίζοντας να είναι ο κόμπος στο στριφτάρι αυτός που θα υποχωρήσει.

Οι δυσκολίες λοιπόν δεν λείπουν, το vertical jigging αποδεικνύεται μια τεχνική πιο περίπλοκη από ό,τι νομίζαμε και σιγά σιγά έχει ήδη ξεκινήσει ένα ξεκαθάρισμα των οπαδών του. Είμαστε ακόμη σε πειραματικό στάδιο και κάθε μέρα συναντάμε λίγες ικανοποιήσεις, πολλές αποδοκιμασίες, πάρα πολλούς καινούριους άγνωστους παράγοντες… αλλά είμαστε έτσι κι αλλιώς έτοιμοι να δοκιμάσουμε, με πάθος, χωρίς απαιτήσεις, γιατί όσο προχωράμε τόσο καλύτερα καταλαβαίνουμε πόσο είναι ακόμη περιορισμένη η γνώση μας.